Cóż zatem rodzic może zrobić, kiedy chce, przykładowo, aby dziecko weszło na stronę, gdzie oferowany jest darmowy kurs angielski dla dzieci ale jednocześnie musi choćby na chwilę wyjść i nie wie, czy może dziecko zostawić sam na sam z komputerem i Internetem?

Po pierwsze, zanim w ogóle dojdzie do sytuacji, kiedy dziecko zostawiamy z internetem sam na sam musimy z nim długo porozmawiać. Wyjaśnić, jakie czekają na niego pułapki. Uświadomić, do czego zdolni są ludzie po drugiej stronie i że nigdy nie może ono wiedzieć, kto po tej stronie jest. Nie ufać. Jest to przykre, ale należy dziecko nauczyć kontrolowanego i ograniczonego zaufania.

Komputer niech zawsze stoi w miejscu, który widzimy. Nie po to, by szpiegować własnego syna czy córkę usadowiwszy się na fotelu metr od komputera w dużym pokoju! Po prostu ośmio- czy dziewięcioletnie dziecko nie jest gotowe na to, by siedzieć sam na sam w oddzielnym pokoju z takim narzędziem, jakim jest Internet.

Ustalajmy reguły. Trzeba się ich trzymać. Jak najwięcej spędzajmy na surfowaniu czasu z własnym dzieckiem. Nie tylko będziemy mieli wgląd na to, co robi, lecz również scalać będziemy naszą z nim więź. Im ta więź silniejsza tym mniej możliwości, by nasze dziecko buntowało się i wchodziło tam, gdzie mu zabroniliśmy.

Jeśli jednak naszłaby je taka pokusa – co przecież, nie oszukujmy się, jest jak najbardziej możliwe – mamy zawsze do dyspozycji programy filtrujące oraz coraz więcej stron, które dotyczą właśnie ochrony dzieci w internecie, od czasu do czasu odbywają się także społeczne kampanie. Bywa, że media apelują do rodziców o kontrolę nad dziećmi również w internecie. Oby jak najczęściej, bo wciąż te ostatnie niejednokrotnie wpadają w sidła, a dokładniej w sieć, z której później trudno się wyplątać. Dziwni koledzy, podawane linki do stron o używkach itp., alarmująco nachalny kolega dwunastoletniej córki nalegający na zdjęcia i spotkanie… to już może być początek wielkiej tragedii. Której każdy rodzic chce uniknąć bo przecież pragnie szczęścia swojej pociechy.